1976: Stekene "ideaal woonoord"

De warmste realisatie was echter de open huis politiek. Het gemeentehuis moest voor iedere Stekenaar toegankelijk worden met een lage drempel en spontane hulp voor wie in nood verkeerde. Stekene werd "ideaal woonoord". De burgemeester slaagde er tevens in een reeds jarenlang financieel scheefgegroeide situatie terug recht te trekken.

Het plannen- en projectenboek van de Gemeentebelangen is reeds goed gevuld voor de komende jaren, wanneer de fusies van gemeenten zich aandienen. Door het samensmelten van Stekene met Klein-Sinaai en de driekwart van Kemzeke, heeft de fusiegemeente Stekene recht op 23 zetels.

Deze fusie was een doelbewust politiek manoeuvre waarvan het bijprodukt de rationalisering van besturen en diensten was. In feite zou het in de eerste plaats een rationaliseringsbedoeling moeten gehad hebben. De politiekers hadden elkaar betaald met gesloten beurs, hoe anders te verklaren dat Moerbeke, Wachtebeke, Waasmunster autonoom blijven en anderzijds zien hoe Kemzeke als leefgemeenchap werd geofferd op het altaar van politieke profijten. Door deze reorganisatie kregen uiteraard de nationale partijen weer greep op het gemeentepolitiek vlak. Zo kwam het dat voor de verkiezingen van 1976, zich naast de CVP en de BSP ook de PVV aanbood bij de kiezer. Het had ook voor gevolg dat in Kemzeke de groep rond burgemeester Verbeke werd uiteengehaald in een CVP-fractie die zich aansloot bij de CVP-lijst van Groot Stekene, en dat Robert Verbeke in de arena trad met de OCP, Onafhankelijke Centrum Partij. Eigenlijk was de politieke filosofie van Verbeke eerder Vlaams-nationaal.

Burgemeester Heyse ging de verkiezingen in met een Gemeentebelangenlijst waarop alle leefgemeenschappen in de drie dorpen evenredig aan bod kwamen. Opvallend op die lijst waren de twee vrouwelijke kandidaten en het feit dat de helft van de kandidatenlijst werd ingenomen door jonge mensen. Naast de anciens van de lijst, Omer Calle, Frans Windhey, Alfons Dhollander, Freddy Merckx, Cyriel Merckx en Beni Persoon, stond als tweede op de lijst Paul Koppen. Nieuw waren, Jos Eeckhout, Jo Cornu, Maria Van Rattingen, Walter Drumont, Ivo De Cock die zijn vader opvolgde, Marc De Witte, Michel Peeters, Marc De Roos, Gentiel Saelens, Jean Fruytier, Georges Van Liefferinge, José De Caluwé, Paula Ost, Albert Anthuenis en Alfons Ferket die sinds lang reeds deel uitmaakte van de achterban van de Gemeentebelangen. Het resultaat van de verkiezingen was schitterend voor Gemeentebelangen. Zij behaalde weer het hoogste aantal stemmen, burgemeester Heyse stak met kop en schouders boven elke andere kandidaat uit, en de groep veroverde liefst negen zetels. Dat deed ook de CVP onder lijstaanvoerder Dr. Boeykens. Robert Verbeke met de OCP haalde drie zetels binnen, de PVV en BSP namen elk een zetel voor hun rekening. De coalitievorming liep echter niet zoals gewenst. Gemeentebelangen kreeg niet eens de kans te praten met de CVP, noch de OCP. Op 10 oktober 1976, werd reeds beslist dat de CVP en OCP samen zouden besturen.

Dat de CVP niet wilde praten, vond men begrijpelijk bij de Gemeentebelangen, maar dat de OCP elk gesprek weigerde, viel zwaarder te verteren. Men had gemeend dat de onafhankelijke opstelling van Verbeke, en diens Vlaamsnationale achtergrond een gesprek mogelijk zou maken. Er was dus duidelijk reeds overleg gepleegd tussen de twee fracties voor de verkiezingen. Gemeentebelangen moest daar maar de les uit leren. Lijstaanvoerder Abdon Heyse besloot hierop vaarwel te zeggen aan het actieve politieke leven. Gemeentebelangen ging de oppositie in onder de leiding van Paul Koppen. Die oppositie moest zich gedurende zes jaar waarmaken. Dat ze daar in lukte, zouden de verkiezingen van 1982 bewijzen.