De verkiezingen van 1964 : de Stekense Belangen

Eerlijkheidshalve moet gezegd dat Abdon Heyse niet erg gebrand was op een wederoptreden. Toen echter, de kat door de CVP uit de boom werd gegooid, was hij onmiddellijk bereid om scheep te gaan met niemand minder dan burgemeester Dr. Eugene Roggeman. De CVP meende dat men tegen Heyse, met de kaart Roggeman geen kans had. Abdon Heyse stak hierop de hand uit naar Eugene Roggeman om samen met hem in zee te gaan, weliswaar op de condities en met het verkiezingsprogramma van Stekense Belangen, zoals de formatie zich toen noemde. Onder de naam "Lijst van de Burgemeester" ging men de verkiezingen in.

Deze anekdote is als het ware de Stekense "Stomme van Portici" of de Stekense "Tea Party". Ze heeft sindsdien de Stekense politiek anders gemaakt. Na 25 jaar mag men gerust zeggen dat het uitstoten van Dr. Roggeman door de CVP de winst in het kamp van de Gemeentebelangen bracht. Over die afstand bekeken moet het echter duidelijk zijn dat indien Dr. Roggeman CVP-lijstaanvoerder was gebleven, ook dan de beste kaarten bij de Gemeentebelangen zouden gebleven zijn omdat de oude CVP-lijst dan zeker ongeloofwaardig zou geweest zijn. Dit moge de toenmalige kandidaat-burgemeester een troost wezen.

Het plebisciet van Stekene was duidelijk: de Stekense Belangen haalden de absolute meerderheid met 6 van de 11 zetels. De CVP had er 4 en de BSP behield haar traditionele zetel.Het samengaan van Abdon Heyse met Dr. Roggeman was een heel rationele zet tussen twee mannen die elkaar goed kenden. Elk waren ze ongeveer één helft van de oorlog burgemeester geweest. Zij wisten van elkaar welk vlees ze in de kuip hadden. Dr. Roggeman werd voorgedragen als burgemeester. De benoemingsprocedure sleepte aan.

Het werd toen reeds duidelijk dat op het nationaal-politieke vlak men niet lijdzaam zou toezien bij een revolutie waarin de nationale partijen het onderspit zouden delven op gemeentelijk vlak. Door de CVP werd Herman Rollier voorgedragen. Op 13 maart 1965 overleed Dr. Eugene Roggeman zonder tot burgemeester te zijn benoemd. Samen met zijn ploeg had hij een laatste keer een verkiezingscampagne gevoerd die tot de verbeelding van elke Stekenaar zou blijven spreken. Zijn ploeg bestond uit Abdon Heyse, Frans Windhey, Jozef Vercauteren, Hector Van Hoye, Gilbert De Block, Albert De Cock, Albert Van Wabeke, John Reyns, Cyriel Merckx en Alfons Dhollander.

Na de dood van Dr. Roggeman werd Abdon Heyse voorgedragen als burgemeester. Alhoewel er achter de schermen werd gemanoeuvreerd om zijn benoeming te verhinderen, kon men de volkswil niet miskennen. Op 11 augustus 1965 werd hij door de koning benoemd.

Men kon dus van start gaan. Jozef Vercauteren werd eerste schepen en Frans Windhey tweede. De vaart waarmee de nieuwe ploeg aan de slag ging sprak boekdelen. Een burgemeester die zich in een probleem vastbeet tot het was opgelost. Een nauwgezette, zeer bezige Jozef Vercauteren en een ontstuimige Frans Windhey. Een groep raadsleden die plezier vonden in hun mandaat en niet wisten wat eerst aan te vatten, want werk was er genoeg. De Gemeentebelangen waren geboren.

Het is onbegonnen werk hun realisaties op te sommen. Veel schade moest worden ingehaald, heel wat moest worden rechtgezet.

Tot de meest in het oog springende materiële realisaties behoren ongetwijfeld de aanpak van de wegen, rioleringen, electriciteitsvoorzieningen voor alle Stekenaren, rioleringsplannen en hun uitvoering. Het gezicht van Stekene veranderde dagelijks.

Meest tot de verbeelding sprak het aanleggen van de afsluitdijk in de vaart en de installatie van een pompgemaal. Wat al gedurende decennia een drama was geweest voor de inwoners van Kaai en Tragel, werd in minder dan 3 jaar opgelost. De stank verdween grotendeels en de overstromingen in de Huike en de Klampe waren voorbij (ondertussen is helaas de stankhinder van de vaart terug toegenomen).

Ook op het culturele en sociale vlak beende men de achterstand bij. Een gezinsraad werd opgericht, de kunstacademies werden geopend, de bibliotheek kreeg door aangepaste betoelaging nieuwe impulsen, de fanfare "De Ware Vrienden" werd nieuw leven ingeblazen en over alle netten heen ontstond een schoolvriendelijke politiek.

Maar veel wezenlijker nog waren de inspanningen die de bestuursploeg leverde om de uithoeken, de buitenwijken van Stekene te betrekken bij het totaal gemeentelijk gebeuren. Dit niet enkel door een wijkvriendelijkheid ter gelegenheid van jaarmarkten en kermissen, maar tevens door wezenlijke maatregelen zoals de busverbinding tussen Hellestraat en later tussen Koewacht en Stekene.

Al deze realisaties en de nieuwe evolutie in onze gemeente schoot bij een bepaalde groep mensen in het verkeerde keelgat. Georkestreerd vanuit een Belgicistisch-nationalistisch milieu (NAC en JBJ) ontstond een hetze vooral gericht tegen de persoon van burgemeester Heyse. De welgekomen aanleiding voor deze campagne, die netjes gepland was met het oog op de komende gemeenteraadsverkiezingen van 1970, was een initiatief van buiten de gemeente waarbij op een privé terrein in Stekene een erepark voor Oostfrontgesneuvelden werd aangelegd. De burgemeester kreeg de schuld voor de aanleg van het park dat binnen en buiten onze landsgrenzen voor heel wat beroering zorgde. Het is merkwaardig dat het rond dit fel gecontesteerde initiatief van toen volledig stil is geworden en dat het park 20 jaar later er nog ligt.